Het einde komt in zicht..

Er komt schot in de zaak! Gisteren hebben we soort van definitief gehoord wanneer een en ander gaat plaatsvinden in onze woning in WO.

Korte update:

  • komende week ga ik mijn slaapkamer alhier opknappen (nu het nog kan, nu we daar nog tijd voor hebben):
    • zaterdag de zwarte kast eruit en als het goed is helpt de man die ‘m heeft gekocht met afbreken, dan weet-ie ook meteen hoe die weer in elkaar moet
    • dan halen we het valse wandje eruit wat achter die kast zit. Heb ik straks weer 11 centimeter méér slaapkamer
    • behangen van één wand, die achter het bed
    • ‘nieuwe’ kast op de plek van de oude kast zetten
    • de hal schilderen en behangen

Lees meer »

Mist

Slapen in een on-affe slaapkamer is vreemd zeker als je bed niet op de juiste plek staat. Als ik dan ’s nachts terug kom van het toilet, loop ik zowat tegen het bed aan. Het bed staat namelijk een meter van z’n plek af. Gelukkig is het nooit donker bij mij ’s nachts dankzij de prachtige lichtreclame van de Lidl en de vele lantpaarntalen. Dat zal ‘straks’ wel anders zijn. Ik verwacht min of meer dat het stikdonker is in onze nieuwe woning ’s nachts. Wordt nog wat.

Lees meer »

Van keukens, slaapkamer en groene eieren

Het was effe leuk, dat treinen. Vooral de eerste twee delen waren best relaxt. Het laatste deel Breda-Roosendaal was wat onplezierig met een overvolle wagon, de daarbij behorende geurtjes en veel kabaal van een stel jongelui die luidruchtig aan het geiten waren over hoeveel zwembroeken ze mee hadden.

Ik moest meteen denken aan míjn wilde jaren, want ik ging nogal eens met de bus op vakantie, naar Tossa bijvoorbeeld en naar wintersport. Ik zat – zeker op de terugweg – per definitie helemaal achterin. En je weet natuurlijk wat voor soort mensen helemaal op de achterbank gaat zitten. Juist ja, de luidruchtige. Dus ik denk (weet wel zeker) dat ik ook zo’n stuk verdriet was waar al die saaie, chagrijnige medepassagiers (vond ik) zich aan ergerden. Vooral die ene weg terug van wintersport waar ik nog vóór dat we het dorp uit waren, al behoorlijk aangeschoten was. En dat was nog vóór we snel een nieuwe fles Jägertee lieten aanrukken (omdat de andere fles leeg was).Lees meer »

Treinen

In de trein richting Roosendaal. Kaartje gedownload, gecheckt maar de controleurs kunnen niet zien dat ik een toeslag heb betaald wat moet voor deze trein traject Schiphol-Breda. Gelukkig is alles digitaal en kon ik via mijn bankapp laten zien dat ik de toeslag wel degelijk had betaald. Lang leve de cloud!

IMG_7398
Schipholtunnel

Lees meer »

Enkeltest

Woensdagmiddag ben ik – na een uitermate kwalitatief teleurstellend bezoek aan Brugman Keukens – even een klein rondje gaan wandelen. Mijn enkel even testen en omdat ik anders volgens mij vast groei. Bewegen staat bij nu erg laag op de schaal van Richter sinds ik niet meer mag hardlopen.

Simpel rondje – wandelen dus hè – iets van 40 minuten. En een hoop last gehad gisteren de hele dag. En nu vandaag is dat weer plots over. Alsof het er nooit is geweest.Lees meer »

The battle of Haagwinde

Ik hoef natuurlijk niet te laten merken dat ik in feite nogal agressief ben vandaag. Bepaalde externe factoren – aka ‘collega’s’ – laat ik nog altijd mijn dag bepalen, wat natuurlijk niet goed is. ‘Je moet erboven staan!’ bromt de raadgever in mijn oor. Yeah right. Easier said than done…

Laat ik dus daarover maar niet uitweiden – iets met bekeuringen, don’t shoot the messenger – en het dus luchtig als een snufje zout over mijn linkerschouder mikken en mijn gedachten verleggen naar zonniger zaken. Hoewel het hier met bakken uit de hemel komt, maar dat terzijde.Lees meer »

Een drijfjacht(je)

Ik heb – eerlijk gezegd – de slaap nog in de ogen. En dat na een bak koffie. Misschien moeten er meer volgen ware het niet dat mijn Dolce Gusto cups op zijn. Vanavond boodschappen avond [jippie…] dus dan heb ik morgen weer nieuwe. Kan ik weer ruim een week vooruit.

Het was dan ook best een vermoeiend weekendje. Vrijdag was ik vrij. Ik had eerder in de week een bericht gekregen van een collega dat wij waren uitgenodigd voor een drijfjacht op de varkens in Duitsland. Of we iets te doen hadden zaterdag. We hebben ieder weekend wel wat te doen, zeker nu natuurlijk, nu de laatste loodjes van het huis zich aandienen. Maar voor zoiets maken wij graag tijd vrij, temeer omdat je als jongjager, want dat zijn Jan en ik, nog niet veel gelegenheid krijgt om te gaan jagen. Als je dan iets wordt aangeboden, kan je bijna geen nee zeggen. Ik was daar wel weer lichtelijk nerveus voor en heb de vrijdag even de tijd genomen om alles klaar te leggen en om het huis in redelijk ordentelijke staat achter te laten, zodat ik zondag niet de hele dag aan het stofzuigen ben.Lees meer »

Voortgang woning – augustus

Er begint schot in te komen, in dat huis van ons in België. Bouwverlof is voorbij en er wordt druk gepland en overlegd met de bouwpromotor. Wat er nu precies gebeurt in de woning weet ik niet, maar de eindfase is in ieder geval voorzien in september. Met een beetje geluk kan Jan dan begin oktober verhuizen.

Onze agenda’s beginnen dus langzaam vol te lopen. Het bezorgt mij altijd een beetje stress en buikpijn. Ik ben niet zo stressbestendig namelijk, met een zakelijk en een privé-leven. Ik probeer alles in een gewone (papieren) agenda ordentelijk te noteren zodat ik het overzicht kan houden. September en oktober worden drukke maanden…Lees meer »

Van varkens, hanen en motten

De oorwurm is verdwenen: ik voel me vandaag een stuk beter. Ik ben dan ook gisterenavond best wel actief bezig geweest thuis, met een half oog kijkend naar de Great British Bake Off…

Na het werk eerst wat boodschappen gedaan aan de overkant. Ik vind het geen fijne winkel, maar gemak gaat soms even boven ‘fijn’. Dat kost mij de minste tijd en ik spaar parkeergeld uit (wel 40 cent!). Mijn eten klaargemaakt: gebakken aardappeltjes met Italiaanse Salade (verpakt in plastic, sorry) en een rest van geconfijt varkensgebraad wat ik ooit eens heb gekregen in een kerstpakket. Dat is typisch Frans: Confit de Porc. Erg lekker trouwens.Lees meer »

Weekend #30

Ik heb een bui als een oorwurm. Dat het vandaag maandag is zal ongetwijfeld een rol spelen. Maandag is gewoon echt voor mij geen goede dag. Overigens ben ik niet de enige die dat heeft: ik las daar vorige week ergens iets over bij iemand die op maandag niet werkt en pas begint op dinsdag en dan nét die maandagstemming niet meemaakt op het werk. Dus het ligt niet alleen aan mij dat ik dit zo ervaar.

Maar laat ik bij het begin beginnen: vrijdag. Dan zien mijn mannetje en ik elkaar weer na vijf dagen. Jan kwam uit WO waar hij de greppel voor water en elektra heeft afgemaakt. Onderweg is hij nog gestopt bij een slager om vlees te halen om dan zelf te draaien tot hamburgers. Dat hebben we dan ook gedaan en (natuurlijk) op de BGE klaar gemaakt.

Zaterdagmorgen is de Weber gasbbq opgehaald en we hebben weer wat meer plek op het dakterras. Niet dat ik daar veel zit deze zomer. Weet ook niet waarom niet. Misschien komt het omdat ik beneden best een lekker zitje heb en beneden zit ik helemaal onbespied in de tuin omringt door bloemen en bomen en gewoon, net even iets aangenamer dan boven.

En omdat het zo hard waaide en elke keer regende, zijn we met de auto – ik wilde echt heel graag met de fiets… – naar Haarlem gereden om daar op de markt een halve zalm te kopen en varkensvlees wat ik had besteld. Nog een zak thee bij Simon Lévelt en niet zo lang blijven hangen in Haarlem dit keer. Geen tapas, geen koffie, geen wijn. We hadden nog een lijstje voor de rest van de dag.

20430004_1396161110433805_5817916013388302930_n

Dan doorgereden naar een beddenzaak waar ze Auping verkopen en wat informatie ingewonnen omtrent de Summer Sale en tot de conclusie komen dat zo’n bed best aan de prijs is, maar ja, het is dan wel voor – de rest van – je leven en bovendien: voor mij nooit meer een boxspring, want die zakken op den duur toch allemaal in. Zo’n Auping Original is dan een simpel bed en het enige wat je om de tien jaar zo’n beetje moet vervangen is het matras. Maar dat is dan wel meteen het duurste onderdeel. Ze weten het wel te brengen. Ik heb nog tot 3 september de tijd om te beslissen en de levertijd is dan nog zo’n week of acht, dus tijd zat. We zijn er alleen nog niet helemaal uit wat ik dan met deze boxspring doe.

Nog even rap door het tuincentrum waar we een Cederhouten rookplankje heb gekocht om de gerookte zalm op te maken en een pot verse dragon, want dat kan je natuurlijk nergens krijgen. Je moet tegenwoordig voor je kruiden naar het tuincentrum en niet naar de super- of markt.

Onderweg naar de auto nog spontaan een keukenwinkel binnengelopen. Waarom weet ik eigenlijk niet eens, maar we zagen daar een keuken die ons eigenlijk wel aanstond. Waarom wij nu kiezen voor een Ikea is vanwege de gootsteen die ik erg graag wil: de Domsjö. Dat is een (semi) keramieken dubbele spoelbak. Voor weinug. Villeroch & Boch heeft die ook, maar dan wel dubbel zo duur. Misschien wel dubbel zo duurzaam. De dame bij de keukenwinkel wist ons te vertellen dat de Ikea bak half keramiek en half kunststof is. Dat zou heel goed mogelijk zijn. Eigenlijk is dat het enige waar ik geen concessies in wil doen en dat is die spoelbak. Die vind ik gewoon retemooi.

20375690_1396221140427802_6550377806226521230_n

Die keuken die daar stond was van ongeveer dezelfde houtlook als bij Ikea. Maar wel met beter hang- en sluitwerk (zei de verkoopster). Dat denk ik zelf trouwens ook wel. Het blad wat erop lag was nep Belgisch hardsteen, inclusief de ribbeltjes aan de zijkant. Belgisch hardsteen vind ik erg mooi, maar is absoluut niet aan te raden als keuken- of badkamerblad omdat de kalk erop blijft liggen op den duur en bovendien onbetaalbaar. Dit was Belgisch hardsteen laminaat maar ik vond het – eerlijk! – niet lelijk. Dan wil ik best wel een concessie doen in plaats van echt hout, of echt steen of echt beton (wat het idee was, vandaar ook een beetje die Ikea keuken). Voordeel van de keuken van dat bedrijf is dat de kasten helemaal gemonteerd worden geleverd en – als je zelf de keuken plaatst – dat je ze enkel maar op hun plek hoeft te zetten. Bij Ikea moet je natuurlijk aan de slag met allereerst veel gesjouw en dan de bouwtekeningen ontcijferen, schroefjes, boortjes, deuveltjes en wat dies meer zij. Deze keuken is dan wel iets duurder (echt hoeveel dat weet ik nog niet), maar zoals gewoonlijk bij dit soort dingen betaal je voor gemak en betaal je in feite je vrije tijd.

Zaterdagavond dan de zalm gerookt in de BGE en die was écht erg lekker. De plankjes zijn nu wel krom en ik vraag me af of die wel lang meegaan. Allemaal trial and error en in onze nieuwe tuin plant ik wel een Red Ceder, kan ik daar voortaan plankjes van oogsten… 😛

Zondag na het ontbijt ben ik de tuin in gedoken, of eigenlijk ernaast, want ik moest de heg een beetje bijwerken en de bloemen die aan de buitenkant van mijn tuin groeien (spontaan!) een beetje uitdunnen en bijwerken. Was niet echt al te veel werk, maar die rommel opruimen is altijd wel vermoeiend. De binnenkant van de heg ook gedaan, de druivenstruik wat gesnoeid want die groeit echt de pan uit en beteuterd staan kijken naar de buxus die zomaar opeens dood is. Ik las ergens iets over de buxusmot. Misschien is dat wel de oorzaak. De buxus zal er dus uitmoeten. Komt wel. Geen haast. Er is toch niets meer aan te redden.

20429989_1396161187100464_6192899735588315488_n
Even de bui uitzitten…

Jan heeft de badkamer en hal voorzien van een tweede laag latex en alles staat nu strak in de lak. Erg mooi geworden. Volgend project: slaapkamer. Ook wel zin in.

Zondagmiddag eens ouderwets koffie gemaakt. Ik had ineens zo’n trek in roze koek en zelf maken was net even iets te veel werk op dat moment, dat Jan ze aan de overkant heeft gehaald samen met een fles Baileys. Dan is het ineens wel weer erg gemakkelijk, een supermarkt aan de overkant. Alleen dan. Verder niet.

En dan wordt het maandag en is mijn bed weer leeg links van mij. Om elf uur moest ik naar een orthopedisch schoentechnicus en ik kwam daar niet echt opgewekt vandaan. Wat een nare man was dat ondanks dat hij alles wel rustig uitlegde. Maar hij zei tot twee keer toe iets in de trand van: dat was een lange zin maar ik hoor geen vraag… Dan zat ik daar een beetje mijn verhaal te doen. Ik denk, ik vertel zoveel mogelijk en dan krijg je zo’n reactie. Was dan ook meteen van slag en – raar – stond het huilen me nader dan het lachen. Echt een ontspannen sfeertje was het niet.

Om een bezoek van twintig minuten kort samen te vatten komt het erop neer dat ik nu minstens zes weken dagdagelijks op goede schoenen mét mijn huidige steunzolen – die ik dus al had – moet doorlopen en dan, ja dán ‘..is het besloten, dan werkt het niet!’ Ik had mijn telefoon aan en heb het hele gesprek opgenomen. Vaak gaat er veel langs je heen als je ergens op consult bent en nu kon ik het op mijn gemak nog eens horen.

Dan ben je weer terug op het werk en krijg je nog een ‘vervelend’ bericht en mijn bui word er dan niet beter op. Vandaar die oorwurm.

En dan vergeet ik nog helemaal te melden dat ik binnenkort mijn eigen oesterzwammen kan gaan oogsten. Dat is in twee dagen tijd érg rap gegaan. Vrijdag was het nog een heel klein hoopje zwam wat net zo door dat gaatje komt piepen: zondag was het al flink gegroeid. Je kon het bijna zíen groeien. Leuk hè?